Pieter oreert…

voor de sozial freischwebende Intelligenz

Eurocrisis? Welke eurocrisis?

In december 2011, net voor de grote Eurotop, zei Angela Merkel: “De euro heeft aan geloofwaardigheid ingeboet, en deze geloofwaardigheid moet hersteld worden.” Dat was wat mij betreft een merkwaardige opmerking, want op dat moment kostte een euro $1,33. Niet echt een wisselkoers waaruit je volgens mij mag afleiden dat de wereld nou zo weinig vertrouwen in de euro heeft.

Vervolgens zocht ik naar een grafiek die de euro-dollarkoers sinds de introductie van de euro weergeeft, en die was natuurlijk zo gevonden:

euro-dollarkoers sinds de introductie van de euro

Wat uit deze grafiek o.a. blijkt, is dat de euro sinds 2002 flink terrein heeft gewonnen op de dollar, en piekte op het moment dat de bankencrisis in de V.S. uitbrak. Dit is goed verklaarbaar, want de Amerikanen hebben in het vorig decennium veel geld uitgegeven dat ze eigenlijk niet hadden.

Sinds de bankencrisis van 2008 gaat de euro-dollarkoers op en neer, maar zelfs na het dieptepunt van $1,27 dat zich sinds de Europtop in december heeft voorgedaan, staat de euro alweer op $1,34. Volgens mij is er veel eerder sprake van een dollarcrisis, en dat valt ook goed te verdedigen, want de schulden van Amerika, zowel van de overheid als die van de burgers, zijn erg groot, groter zelfs dan die van Griekenland, ook relatief gezien. Als de euro inderdaad in crisis zou zijn, waarom kopen beleggers dan niet massaal dollars op? Waarom krijgt Nederland geld toe op haar kortlopende staatsobligaties, i.p.v. dat ze rente moet betalen aan de beleggers? Het is compleet bizar dat de V.S. met haar schulden door de rating agencies beloond wordt met AA en AAA ratings. Er stinkt iets aan dit zaakje.

Ik betoogde elders al dat het meest fundamentele probleem van de huidige crisis overproductie is (en niet schaarste, zoals sommige mensen beweren), en dat een groot deel van die overproductie uit gebakken lucht bestaat, mogelijk gemaakt met monopolygeld. Het zijn met name de Amerikanen die daar schuldig aan zijn. Als een Amerikaan een LCD-TV koopt die 1000 dollar kost, dan is zijn redenering niet dat hij 1000 dollar uit zijn spaarpotje moet halen, nee, hij hoeft alleen maar de rente op een doorlopend krediet te kunnen opbrengen. Als die rente 5% per jaar is, dan kost die TV in zijn ogen dus maar 50 dollar per jaar. Harder dan die 50 dollar hoeft hij niet te werken. Natuurlijk, op de lange termijn moet ook die 1000 dollar weer een keer terugbetaald worden, want anders blijft hij eeuwig rente betalen en gaat die TV een paar keer over de kop. Maar zo ver denken veel Amerikanen niet vooruit: wie dan leeft, wie dan zorgt. En dus is Amerika een land dat op de pof leeft. Het meest idiote is dat de Amerikanen ook nog eens denken dat ze de rest van de wereld hiermee een dienst bewijzen, want zij zijn immers de smeerolie van de wereldeconomie! Tsja, zo ken ik ook nog wel een paar sigaren uit eigen doos…

Het fundamentele probleem van de huidige crisis, een piramidespel waarin iedereen winst wil maken, kan niet opgelost worden. Wat ik in mijn vorige artikel niet aangegeven heb, is dat er één uitweg is waardoor het wel opgelost kan worden, op zo’n manier dat het systeem -tijdelijk- kan blijven voortbestaan: in het kapitalistisch piramidespel moet er weer iemand komen die de pineut is, die zich de takke werkt zodat anderen vrolijk kunnen blijven consumeren, en zelf veel te weinig voor zijn inspanningen terugkrijgt. En dus woedt er op dit moment een economische oorlog, een spelletje blufpoker, waarbij iedereen overeind probeert te blijven tot er een andere partij omvalt. Díe partij wordt de pineut.

Die economische oorlog wordt gevoerd door drie partijen: De eerste is de V.S., de tweede de Europese Unie, en de derde is de rest van de wereld, en dan met name de BRIC landen, de zogenaamde ‘opkomende economieën’, Brasilië, Rusland, India en China. De BRIC landen zijn bezig aan een onstuitbare opmars, maar zijn op dit moment nog net iets teveel afhankelijk van de V.S. en Europa voor hun economische groei, alhoewel zij, en met name China, bezig zijn voor zichzelf nieuwe afzetmarkten te creëren in bijvoorbeeld Afrika. De BRIC landen hebben er geen baat bij als Europa omvalt. De V.S. zijn wél op zoek naar een slachtoffer dat hen in staat stelt de overconsumptie in stand te houden. En Europa? Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee: Europa functioneert in dit globale conflict niet als eenheid, het lijkt er eerder op dat de individuele landen erg op zichzelf gericht zijn. Dat is misschien wel wat de Amerikanen graag zien: Amerika probeert, door monopolygeld in de economie te pompen, tijd te rekken, totdat Europa op een gegeven moment omvalt en de rest van de wereld geen ander keuze heeft dan zich op de V.S. te richten. Voor zolang dat duurt natuurlijk…

Wereldwijd wordt er veel druk op de Eurozone en de E.U. uitgeoefend om maatregelen te nemen. Dat wordt op zo’n manier geframed, dat wanneer de wereldeconomie koppie-onder zou gaan, Europa daar de schuld van kan krijgen; men doet dus alsof Europa op dit moment het slechtste jongetje van de klas is. Maar wat er werkelijk aan de hand is, is dat de rest van de wereld -de V.S. uitgezonderd- wanhopig hoopt dat Europa de wereldeconomie redt! Europa als messias, zeg maar.

Waarom beweerde Merkel dan dat het vertrouwen in de euro weg is? Waarom geeft zij de Amerikanen niet van katoen door de V.S. zwart te maken? Immers, ‘all is fair in love and war’. Zeggen dat er een eurocrisis is, is niets meer dan crisisretoriek waarmee ze het politieke spel zó probeert te spelen, dat Duitsland (en niet zozeer Europa) aan het langste eind trekt. Niet alleen de V.S. zijn op zoek naar een pineut op het globale toneel, op het Europese toneel zijn landen als Duitsland, Nederland en Finland op zoek naar hún pineut, zodat ook wij onze overdadige levensstijl, die ten koste van anderen gaat, kunnen blijven volhouden.

Eurocrisis? Die bestaat helemaal niet! Een schuldencrisis, ja, die bestaat, en daarmee ook financiële en economische crises. En boven alles natuurlijk een dollarcrisis. Dat zijn allemaal crises die je met duidelijke begrippen en cijfers kunt onderbouwen. Maar de eurocrisis, een vaag, abstract en vooral ongedefinieerd begrip dat naar hartelust rondgestrooid wordt, is niets meer dan een verzinsel om ons allemaal bang te maken, zodat de politiek probleemloos wetten en maatregelen erdoor kan drukken.


Aanbevolen:

Internet

NOS Nieuws (2011), “Regeringsleiders bijeen voor weer een crisisberaad”, 8 december
(http://nos.nl/video/320591-regeringsleiders-bijeen-voor-weer-een-crisisberaad.html)

VPRO Tegenlicht (2012), “Eigen Schuld”, 27 februari
(http://tegenlicht.vpro.nl/afleveringen/2011-2012/Schuld.html)

Vree, Frank van (2012), “Armageddon”, 1 augustus (http://www.groene.nl/2012/31/armageddon)


 

,

Comments are currently closed.