Pieter oreert…

voor de sozial freischwebende Intelligenz

Samsara

Vandaag kwam ik in mijn RSS-feed een berichtje getiteld Artsen moeten leren luisteren naar patiënt tegen. Het eerste wat ik dacht, nog voor het artikel gelezen te hebben, was: zeiden ze dat twintig jaar geleden ook al niet?

Naarmate ik ouder word, word ik steeds vaker geconfronteerd met zulke zaken, met wielen die elke keer opnieuw uitgevonden worden. Zo volgde ik begin jaren 90 een Teleac-cursus Klantgericht Ondernemen. Klantgerichtheid was toen heel hot, maar daarna trad een periode aan die ik voor het gemak maar even het Business Process Reenginering tijdperk noem, waarin de aandacht in onderneming volledig naar binnen gericht werd en de klant bijzaak werd. Ik viel in 2011 dan ook van mijn stoel toen de directeur van het bedrijf waar ik werkte zich verbaasd maar verheugd uitliet over de enorm positieve effecten van kleine klantgerichte handelingen, handelingen die nieuw voor deze onderneming waren. Toen ik zijn e-mail las waarin hij ons, de medewerkers, opriep om het voorbeeld te volgen, wist ik meteen dat hij, een man van ongeveer mijn leeftijd, die Teleac-cursus dus duidelijk niet gevolgd had. Dat is dan directeur van een bedrijf dat honderdduizenden klanten bedient…

Er is wel eens gezegd dat de geschiedenis zich herhaalt omdat we niets leren van onze geschiedenis. Vroeger vergoelijkte ik het herhalen van de geschiedenis door te stellen dat iedere generatie recht heeft op zijn eigen geschiedenis, en dat iedere generatie dus noodzakelijkerwijs eerder gemaakte fouten moet herhalen. Tegenwoordig geloof ik dat het meer een cultuurprobleem is, dat in onze gehorizontaliseerde cultuur het overdragen van levenskennis en -ervaring niet gewaardeerd wordt en daarom ook niet gebeurt. Of dat vroeger anders was, zou ik niet durven zeggen, want ik was er zelf niet bij. Wat ik wel weet is dat dit gebrek aan cultuuroverdracht eraan bijdraagt dat de westerse cultuur in haar misère blijft steken. Het wiel van het lijden wordt elke keer weer opnieuw uitgevonden. Dat is trouwens helemaal niet zo slecht voor de economie.

N.B.: om kritiek op mijn opmerking over het BPR-tijdperk voor te zijn, wil ik even gezegd hebben dat de idealen van BPR op zich goed waren, maar dat e.e.a. toch verkeerd uitgepakt heeft omdat organisaties deze methodiek misbruikt hebben om kosten te reduceren.

Comments are currently closed.