Pieter oreert…

voor de sozial freischwebende Intelligenz

Zie ik spoken?

In de eerste helft van de jaren negentig werkte ik voor een afvaltransportbedrijf, dat ook azielzoekerscentra in Het Gooi bediende. De verhalen die ik van onze chauffeurs hoorde, spraken boekdelen: mensen op de vlucht voor het geweld in Joegoslavië, verdwaasd, verloren en dolend met hun ziel onder hun arm. Je kon de ellende van die mensen bij wijze van spreken aflezen van de gezichten van de chauffeurs. Maar in enkele jaren veranderden hun verhalen. Tegen 1994 er kwamen nog steeds mensen uit Joegoslavië, maar deze nieuwkomers waren volgens de chauffeurs gewoon opportunistische profiteurs, misbruik makend van onze asielfaciliteiten, die te gemakkelijk gebruikt konden worden om immigratiebeperkingen te omzeilen. Niets meelijwekkend aan.

Afgelopen weken heb ik adembenemende beelden van vluchtelingen op TV gezien. ‘Adembenemend’, omdat ik bij het aanzien van de ellende zo geëmotioneerd raakte dat mijn ademhaling ervan van slag raakte. Inmiddels is er iets veranderd. Misschien zie ik wel spoken, maar als ik het ronduit brutale, veeleisende gedrag op TV zie van de ‘vluchtelingen’ die thans in Hongarije niet verder kunnen reizen, dan bekruipt mij het gevoel dat het niet om authentieke vluchtelingen gaat, die het geweld in hun thuisland aan het ontvluchten zijn. Dit inzicht is wat mij betreft voornamelijk een kwestie van intuïtie, al zou ik dat inzicht best met allerlei rationele argumenten kunnen onderbouwen. Ik geloof er niets van dat al deze mensen op de vlucht zijn en ben er van overtuigd dat het veelal om economische migratie gaat. Het veeleisende gedrag (zie “entitlement” op deze pagina) en de ‘strijdlustigheid’ van deze mensen spreken wat mij betreft boekdelen.

Begrijp me niet verkeerd: er zijn wel degelijk mensen die op de vlucht zijn voor geweld en andere levensbedreigende problemen. Maar in het kielzog van deze echte vluchtelingen volgt nu al een horde die simpelweg op zoek is naar een beter bestaan, gedreven door een geloof dat met name Duitsland het Beloofde Land is en gefaciliteerd door een beleid dat erin faalt de Europese grenzen afdoende te bewaken. De vraag is niet meer zozeer hoe wij met deze stroom mensen om moeten gaan, maar meer hoe wij het kaf van het koren gaan scheiden.

Comments are currently closed.