Pieter oreert…

voor de sozial freischwebende Intelligenz

Linkse indoctrinatie

Ooit, toen ik nog tiener was, zat ik op een experimentele middelbare school in Almere. De meeste leraren waren wat we toen ook al ‘geitenwollensokkentypes’ noemden. Zelf bekende ik mij, in mijn jeugdige onnozelheid, tot de VVD.

Het was een zotte bedoening op die school. Leerlingen zaten tot en met het derde jaar bij elkaar in één klas, van het laagste VMBO-niveau tot het hoogste VWO-niveau. Pas in de vierde klas werden de kinderen gesplitst, waarbij HAVO en VWO leerlingen nog bij elkaar bleven. Het idee was dat deze integratie van leerlingen allerlei positieve effecten over een weer zou hebben. Ik vond het zelf maar onzin. Net als mijn mede-VWO-ers had ik het gevoel dat het niveau van de LTS, Huishoudschool en MAVO leerlingen de grote gemene deler was, waardoor wij voornamelijk uit onze neuzen zaten te vreten. Dan heb ik het nog niet gehad over de verschillen in groepscultuur tussen de A, B, C en D niveau (d.w.z. VMBO) leerlingen enerzijds en de E en F niveau (HAVO en VWO) leerlingen anderzijds. De leraren gaven de leerlingen de boodschap mee om eerlijk en open te zijn, dus als de leraar een ABCD leerling vroeg waarom hij/zij de vorige dag niet op school was, kregen ze het eerlijke antwoord dat ze geen zin hadden gehad. Toen het kwartje bij de leraren viel dat er een groep leerlingen was die misbruik van de mogelijkheden maakte, was het snel gedaan met de vergevingsgezindheid van de leraren. De ABCD leerlingen gingen weer als vanouds over op hun tactiek van constant manipuleren, liegen en bedriegen om zo weg te komen met hun impulsieve, egoïstische ik-alles-nu gedrag. Een softe, linkse benadering werkt bij veel kinderen simpelweg niet, wat de agogen ook mogen geloven of beweren. Wel frappant dat ik recent in de kranten lees dat men weer overweegt leerlingen van alle niveaus bij elkaar te zetten, als remedie tegen de tweedeling in de samenleving, alsof men niets geleerd heeft van experimenten uit het verleden.

We hadden ook een leraar maatschappijleer, die in zijn lokaal posters van socialistische signatuur had hangen, waarvan enkele uit de Sovjet unie, van die posters van fiere fabrieksarbeiders zwaaiend met vlaggen, dat soort werk. Voor de grap zei ik aan het einde van een les eens tegen hem dat ik een NAVO poster had en die graag in het lokaal zou willen ophangen. Tot mijn verbazing nam hij mijn voorstel serieus en reageerde als door een hond gebeten: de precieze woorden weet ik niet meer, maar het kwam neer op “over mijn lijk!”. Waarop medeleerlingen, zowel van rechtse als linkse signatuur, hem betichtten van indoctrinatiepraktijken, want die socialistische propagandaposters, daar was blijkbaar wel ruimte voor. Ik heb zelf uitgesproken dat ik vond dat dit niet door de beugel kon, en daarmee was voor mij de kous af.

Een week later was ik ziek en miste ik de maatschappijleerles, die uitmondde in een rel. Gedurende de hele les is er met de leraar gesproken over zijn weigering mijn poster op te hangen. Mijn klasgenoten hebben er nogmaals op gewezen dat als er ruimte in het lokaal is voor linkse propaganda, er ook ruimte moet zijn voor rechtse propaganda, het klaslokaal is niet het persoonlijke platform voor de politieke opvattingen van de docent. Ze zijn er uiteindelijk niet uitgekomen en mijn klasgenoten hebben de leraar wederom beticht van indoctrinatiepraktijken. Dit heeft de docent blijkbaar zo aangegrepen, dat hij een gesprek heeft gehad met onze mentor en de rector. Hij herkende zich niet in het beeld van iemand die anderen indoctrineerde met zijn gedachtegoed.

In de week daarop is de discussie op zijn initiatief weer op gang gekomen, met als uiteindelijke resultaat dat hij, met een verslagen en hangend hoofd, mij toestemming gaf om de NAVO poster op te hangen. Hij zag het duidelijk als een nederlaag. Waarop ik luchtig antwoordde dat ik helemaal geen NAVO poster had!

Nu heb ik sinds het verlaten van de middelbare school geen klaslokaal meer betreden. Toch, als ik om me heen de beschuldigingen over linkse indoctrinatie hoor, kan ik me zo voorstellen dat veel leraren gewoon niet in de gaten hebben dat zij wel degelijk hun eigen politieke en maatschappelijke normen en waarden in het klaslokaal inbrengen en zich daarmee inlaten met wat feitelijk indoctrinatie is. We moeten het niet groter maken dan het is, maar we moeten onder ogen zien dat veel leraren niet beseffen dat ze zelf geen vraagtekens zetten bij hun eigen normen en waarden, waardoor die wellicht iets te veel op de voorgrond treden.

Comments are currently closed.