Pieter oreert…

voor de sozial freischwebende Intelligenz

Ziek, zwak en misselijk

Stel, je bent iemand zoals ik: jij en je partner hebben werk en een inkomen waar je behoorlijk van kunt leven en een goed dak boven je hoofd. Toch bekruipt je het gevoel dat de toekomst zeer onzeker is. Dat je bij de geringste tegenslag je werk kwijt kunt zijn en door de terugval in inkomen in de financiële problemen komt. Dat je door de buitensporige huurverhogingen in de vrije-huursector niet weet of je over vijf jaar nog je huidige woning kunt betalen, en misschien zult moeten verhuizen van Amsterdam naar Kerkrade of Delfzijl, waar wel betaalbare woningen zijn, maar waar geen werk is en je in een neerwaartse spiraal terecht komt. Dat je je toekomst niet meer in redelijke mate kunt plannen omdat er geen fundament meer is waarop je kunt bouwen.

Je beseft ten volle dat deze situatie voornamelijk het gevolg is van door de overheid genomen -of juist niet genomen- maatregelen. Dus je gaat je, met verkiezingen in het vooruitzicht, inlezen in diverse partijprogramma’s, om tot de conclusie te komen dat in het programma van de SP de belangen van mensen aan de onderkant van de samenleving op één lijn  worden gesteld met de belangen van middengroepen en kleine zelfstandigen. Want als de onderkant van de samenleving het slecht heeft, dan trekt dat de hele samenleving naar beneden, in financieel opzicht. En als de middengroepen het voor hun kiezen krijgen en neerwaarts mobiel worden, dan komt de onderkant in de verdrukking. Dat heeft de SP goed begrepen. De SP komt met oplossingen die vandaag ingevoerd kunnen worden, daar waar andere partijen met mooie plannen komen waarvan nog maar moet blijken of ze in de toekomst uitpakken zoals ze bedoeld zijn. Een voorbeeld: de SP wil voor zowel sociale huur als vrije sector begrensde huurverhogingen, daar waar D66 meer heil ziet in het bouwen van meer woningen om op die manier de huurprijzen naar beneden te krijgen. Blijkbaar geloven ze bij D66 nog steeds in het kapitalistische sprookje van vraag-en-aanbod,  een sprookje dat in het dichtbebouwde Nederland nooit gewerkt heeft en nooit zal werken (het is zelfs nog sterker: meer huurwoningen in Amsterdam betekent dat de stad nog aantrekkelijker wordt, met -paradoxaal genoeg- nog hogere huurprijzen als gevolg!).

Maar dan zijn er uiteindelijk verkiezingen, dan gaat die SP vol op het orgel over een zogenaamd Nationaal Zorgfonds. Het gaat in de campagne nergens anders meer over, waarbij bovendien alleen maar gehamerd wordt op de belangen van dat fonds voor de zwaksten in de samenleving. Voor andere zaken en andere groepen is geen ruimte meer. En zo profileert de SP zich als de exclusieve partij van en voor de zieken, zwakken en misselijken, en vervreemdt ze die middengroepen van zich die op zich wel brood zien in solidariteit. Is het dan raar dat die partij zetels verliest tijdens de verkiezingen voor de Tweede Kamer? Is het dan raar dat die partij zetels verliest in de Amsterdamse gemeenteraad, ondanks dat ze in de vier voorgaande jaren heel veel van haar beloftes waar heeft gemaakt? Want eerlijk is eerlijk: iemand als Laurens Ivens heeft wel degelijk een deuk in een pak boter geslagen en had daarvoor gewoon beloond moeten worden door de kiezer.

Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Dat moet ook gebeurd zijn toen ze bij de SP dat zieke, zwakke en misselijke reclamespotje met Hans Brusselmans bedachten. Ik zal eerlijk zijn, met ijdeltuit Timmermans heb ik absoluut geen meelij, en de aanval op hem is wat mij betreft een vorm van op de bal spelen. Maar ik vrees dat SP met dit spotje zich nóg meer profileert als de partij van en voor de zieken, zwakken en misselijken, daarmee nog meer kiezers van zich vervreemdt die eigenlijk gebaat zouden zijn bij een beleid waar de SP zich niet voor zou schamen.

Comments are currently closed.