Pieter oreert…

voor de sozial freischwebende Intelligenz

Hervormingen

Eerder deze week kwamen, geheel onverwacht, Merkel en Macron met een herstelplan van 500 miljard Euro, dat er in feite op neerkomt dat er een pot komt voor steunmaatregelen waar geen tegenprestatie voor verlangd wordt. De media presenteerden dit plan als een fait-accompli waarmee Nederland in de hoek gedrukt zou worden.

In reactie daarop heeft Mark Rutte, als leider van een groep landen bestaande uit Denemarken, Zweden, Oostenrijk en Nederland, een alternatief plan geopperd dat ook 500 miljard aan middelen beschikbaar stelt, maar waar wel voorwaarden aan verbonden zitten. Die komen er dan op neer dat landen die hun begrotingstekorten en staatsschulden niet op orde hebben zich zo gaan hervormen dat zij in de toekomst ook beter in staat zijn hun eigen financiële problemen voor te zijn en klappen op te vangen. Rutte heeft van dit plan aangegeven dat dit in Nederland wél verkoopbaar is, in tegenstelling tot het plan van Merkel en Macron.

Het is waar dat Rutte’s plan beter verkoopbaar is in Nederland, maar het zou wel betekenen dat we ons zand in de ogen laten strooien. De reden is simpel: in het verleden hebben landen als Frankrijk, Italië en Spanje al laten zien zich niet aan afspraken te kunnen of willen houden. Stelselmatig, keer op keer. Ze hebben getekend bij het kruisje, en vervolgens zich aan de afspraken onttrokken, geheel op de wijze die Alexis de Tocqueville, de lievelingsfilosoof van Rutte, ons een kleine tweehonderd jaar geleden al duidelijk maakte:

“Als de voorgeschreven maatregel een van de deelstaten niet beviel, kon deze zich altijd aan de plicht tot gehoorzaamheid onttrekken. Was hij sterk, dan trok hij ten strijde, was hij zwak, dan tolereerde hij het verzet tegen de wetten van de Unie die de zijne waren geworden, wende machteloosheid voor en gebruikte het wapen van het nietsdoen.
— Over de Democratie in Amerika, 1830/2011, pag. 174-175.

Waarom Rutte denkt dat het deze keer anders zal gaan en Frankrijk, Spanje en Italië dit keer wel gaan hervormen, is mij een raadsel. Maar naar alle waarschijnlijkheid krijgt hij het onder deze voorwendselen wel door de Tweede en Eerste Kamer, en kan hij daarna zijn handen in onschuld wassen. Dan hebben Macron en Merkel, de facto, alsnog hun zin.

Comments are currently closed.