Pieter oreert…

voor de sozial freischwebende Intelligenz

NGO

Fake NGO’s

Op nu.nl las ik zojuist een artikel getiteld Egypte beschuldigt ngo’s van politiek. Het artikel meldt dat Egyptische rechters een aantal non-gouvermentele organisaties beschuldigd heeft illegale politieke activiteiten, dat ze illegaal gefinancierd worden en zich niet bezig houden met maatschappelijke doelen. Ook een aantal Amerikaanse activisten dreigt vervolgd te worden, en daarom staat het Witte Huis op zijn achterste benen.

Ik laat hier even in het midden of de beschuldiging van de Egyptenaren terecht is of niet, want ik ben niet goed ingevoerd in de materie, en het artikel biedt ook geen details die meer duidelijkheid scheppen. Waar ik het hier over wil hebben, is de manier waarop ik naar dit soort berichten kijk.

Van NGO’s, oftewel non-gouvernementele organisaties, hebben de meeste mensen het beeld dat zij zich bezig houden met ‘goede doelen’, of op zijn minst goede maatschappelijke intenties hebben. We kennen allemaal organisaties als Greenpeace, Artsen Zonder Grenzen, Novib/Oxfam en Amnesty International. Niet iedereen zal het eens zijn met het idee dat deze organisaties goed of belangrijk werk doen, maar we kunnen het er wel over eens zijn dat het NGO’s zijn, die relatief onafhankelijk van overheden opereren.

Voor veel mensen betekent dit dat je maar het woord ‘NGO’ hoeft te laten vallen om daarmee meteen een gevoel te scheppen dat er sprake is van iets prijzenswaardig, iets waar je helemaal voor kunt zijn. De clue is nu dat steeds meer overheden misbruik maken van deze ‘goedgelovigheid’ van de burger, en zelf  ’Fake-NGO’s’ oprichten, onder andere met de bedoeling andere, ‘legitieme’ NGO’s in de wielen te rijden. Zulke NGO’s krijgen dan overtuigende namen als ‘Nationaal Platform ter Bevordering van de Democratie’. Dat klinkt erg nobel en niemand kan daar met goed fatsoen echt tegen zijn.

Op deze wijze proberen overheden ontwikkelingen meer in de door hun gewenste richting bij te sturen. Niet alleen worden daarmee écht democratische ontwikkelingen en het werk van legitieme NGO’s tegengewerkt, de fake NGO’s eten meestal ook mee uit de subsidieruif, zodat er dus minder geld voor andere maatschappelijke initiatieven overblijft. Vanuit het perspectief van de overheid gezien snijdt het mes dus aan twee kanten.

Kortom, als u een verhaal leest zoals het hierboven genoemde artikel, zet er dan kritische vraagtekens bij: hoe komt het dat het Witte Huis op zijn achterste benen staat? Hoe komt het dat drie senatoren Egypte dreigen met een “rampzalige breuk met Washington”? Kan het zijn dat de beschuldigde NGO’s Trojaanse paarden van de Amerikaanse overheid zijn? Of dat werkelijk zo is, weet ik niet, en ik kan me ook voorstellen dat de Egyptische overheid nou niet de meest democratische is.

Het lijkt me dus het beste het artikel voor kennisgeving aan te nemen en er niet te veel conclusies aan te verbinden.